Spring naar inhoud

16 miljoen journalisten in Nederland

februari 27, 2012

De afgelopen paar dagen waren gekke media dagen. Binnen enkele uren waande half Nederland zich in de rol van neuroloog toen de eerste berichten van Prins Friso binnen kwamen, maar na een paar dagen bleken we er toch flink naast te zitten. Flinke hersenbeschadiging met een kans dat de prins zelfs nooit meer ontwaakt. Hoe verschrikkelijk en treurig is dat bericht zeg.

Het blijft een vreemd verschijnsel. Zodra wij mensen een bericht in de krant lezen over een complexe zaak gaan wij al snel zelf aan de slag als speurneus. We googlen een paar moeilijke termen die in het krantenbericht stonden, luisteren naar de opinies in de Wereld draait door en trekken dan een eigen conclusie die gebaseerd is op kennis van Wikipedia en meningen van bekende Nederlanders. Op de eerst volgende verjaardag vertellen we dan trots hoe wij denken over de situatie en doen zelfs een voorspelling van de afloop van de zaak. Erg riskant, want 9 van de 10 keer zitten wij er helemaal naast.

Ook betrapte mijzelf ook op het bovenstaande. Na de eerste berichten over Prins Friso startte ook ik mijn computer op om enig speurwerk te verrichten. Na de nodige informatie over een schedelbasis fractuur (wat ik had gelezen op ad.nl) kwam ik al snel tot de conclusie dat de Prins er snel weer bovenop zou zijn.

Maar helaas, niets blijkt minder waar. Het blijft een drama en helaas kunnen wij als selfmade journalisten alleen maar bidden voor een goede afloop.

 

Advertenties

Het leven van een arbeider

februari 22, 2012

Maandagochtend 07:00 uur. Je knippert met je ogen en hoopt nog zo dat het geluid van je wekker slechts onderdeel is van je droom. Helaas, de werkelijkheid wordt als snel echte werkelijkheid wanneer de wekker voor de tweede keer af gaat.
Het is weer zover, het is maandagochtend.

Met tegenzin werp je je benen over de rand van je bed, ril je ongecontroleerd omdat de vloer zo koud is en slof je richting de badkamer. Eén plens water in je gezicht is niet genoeg en daarom draai je met tegenzin toch maar de kraan van de douche aan. Na enkele minuten stoïcijns voor je uit te staren merk je ineens dat je al uit bed bent. Je begint na te denken en kan je al bijna niet meer herinneren dat je daadwerkelijk naar de badkamer bent gelopen.

Na de verkwikkende douche loop je de rest van je routine af. Aankleden, tandenpoetsen, ontbijt maken, lunch pakken, autosleutels zoeken, man/vrouw een kus geven en hup naar buiten richting je werk.

Morguh, goedemorgen – hej – morgen. Eindelijk kun je even rustig zitten, je pakt je eerste kop koffie en start langzaam je computer op. Tegen de lunch begin je eindelijk op te knappen, maar als je dan om 12 uur je gesmeerde bammetjes op hebt kak je toch eigenlijk alweer snel in. De after-lunch-dip.

Nog maar een paar koppen koffie en dan is het alweer bijna tijd om naar huis te gaan. Je pakt al je spullen weer bij elkaar, zoekt wederom naar je auto sleutels en rijdt weer richting huis. 

Eenmaal thuis kook je, drink je een wijntje, kijk je wat TV en duikt dan maar weer vroeg je bed in. 

Dinsdagochtend 07:00 uur. Je knippert met je ogen en …..

Ach je kent het wel… *Zucht** Het leven van een arbeider gaat zeker niet over rozen. Ik weet het nu zeker, ik start een eigen bedrijf!

De ANTI-Valentijnsdag

februari 14, 2012

 

14 februari, de dag van de liefde, de dag van de hartjes en de dag van roze meuk. Een dag waarop we onze geliefdes nog eens stevig vast pakken en zeggen hoe ontzettend gek we toch op hem/haar zijn. Een dag waarop een cadeau wordt gekocht in de vorm van een hartje en een dag waarop de roze en rode kaartjes de brievenbussen vullen.

Zou dat gezwijmel überhaupt goed zijn voor je relatie? Ik persoonlijk heb heel erg weinig met dit soort dagen, maar toch hoor ik veel mensen om me heen die zich extra uitsloven voor deze dag. Etentjes, kaartjes, bonbons,… maar ook dat is slechts een deel van de mensen die ik ken.

Zou deze dag dan wereldwijd in het leven geroepen zijn om on-attente oer-Hollandse jongens er op te attenderen toch eens iets leuks voor iemand te doen? Ik ben bang van niet. Een groot deel voelt zich schuldig en neemt daarom zijn vriendin mee voor een etentje, maar een nog groter deel denkt; ik ben oer Hollands en doe daarom niet mee aan deze onzin. Van die laatste categorie heb ik medelijden met hun vriendinnen. Die meiden hopen dan dat door de commercie ingeroepen feestdag verandering zal brengen in het cadeau’koop gehalte van hun vriendjes, maar helaas! Ook dit jaar geen rode rozen, kaartjes en heerlijke etentjes. Wellicht zouden we speciaal voor hun een anti-valentijns dag in het leven kunnen roepen, een dag waarop oer-Hollandse mannen dan toch eens met hun hand over het hart kunnen strijken om toch een mooi cadeau voor hun liefjes mee te brengen.

Bij deze! HEREN – komende 18 april is het de grote ANTI valentijnsdag van Nederland! Spaart u vast zegeltjes en zorg dat je er op die dag toch stiekem aan mee doet.

 

WINTER WONDERLAND

februari 3, 2012

Wit,…. winterwonderlaaaandd…. jeeeah, jeaah WIT!!

Het had toch een ontzettende hit kunnen worden, als we ooit hadden besloten dit nummer uit te brengen. Na een teleurstellende winter van vorige jaar besloten Lieke Veld en ik toch het “succes-gegarandeerde nummer” WinterWonderland maar niet uit te brengen. Maar toen ik vanmorgen de sites van de grote Nederlandsche dagbladen opende baalde ik toch lichtelijk dat ik ook dit jaar niet voor het grote succes ben gegaan!
Deze week kleurt heel Nederland WIT!! En jawel, zoals voorspelt zal het ook geschieden, want al vanmorgen vroeg dwarrelden de eerste sneeuwvlokjes naar beneden en nu, zo’n 4 uur later, kijk ik naar een wit winterlandschap dat er uitziet als een gezellig Oostenrijks ski-dorp.

Wat als we dat nummer toch hadden uitgebracht? Zou dan nu mijn telefoon rood gloeiend staan met aanvragen voor grote concerten? Tivoli? Heineken Music Hall? of gewoon de Arena!?

Tsja,… geen idee op wat voor gekkigheid het had kunnen uitdraaien en helaas zal ik hier de anti bemoedigende woorden typen; we zullen het nooit weten.

Maar dromen zijn er altijd en daarom post ik wel een link onder dit bericht zodat ik heeeeeeel misschien dan toch nog op tijd ontdekt wordt en vanavond nog in ski-outfit sta te dansen en te zingen in een uitverkochte Arena!

http://vimeo.com/18534281

WRITERS BLOCK – just block it

februari 2, 2012

Een writers block zit in een klein hoekje. Iets te weinig slaap, een glas wijn te veel de avond ervoor of gewoon compleet inspiratieloos door de mensen om je heen. Er hoeft maar iets te gebeuren en je fantasie blokt zichzelf en de woorden lijken één grote brei in je hoofd.

Het toeval treft dat ik het er gisteren nog over had. Heb ik wel eens een writers block gehad? Nee zei ik stellig, natuurlijk niet! Er is altijd wel iets om over te schrijven!! Toch?

Of niet..? Was ik er te veel mee bezig? Werd de druk te hoog? Heb ik te weinig geslapen of had ik dat wijntje moeten laten staan gisteren?

Ik heb werkelijk geen idee waarom, maar toch lijkt het erop dat ik vandaag mijn eerste officiële echte writers block heb meegemaakt! Een dag zonder inspiratie, zonder vloeiende woorden stroom en geen fantasie. zucht,…

Of komt het toch door dat gesprek? Je kent het wel, als je een rode auto koopt, dan rijden er ineens overal rode auto’s! Zou dat het zijn? Zou door mijn eigen gesprek mijn hoofd nu zo leeg zijn? Zo ja, dan denk ik nu alvast voor de toekomst en zeg ik; INSPIRATIE! Wellicht vind ik het dan morgen wel weer.

It giet OAN!

februari 1, 2012

 

Ik weet het nog goed, het was in de winter van 1997 toen mijn ouders besloten zelf een huis te bouwen. Het zou niet lang duren voor het af was en om de kosten een beetje te drukken konden wij prima met het hele gezin in een caravan wonen. Ach, zo raar is dat toch niet?

Op school en in het dorp keek iedereen ons een beetje vreemd aan, maar wij hadden het er echt wel voor over! De fundering werd gelegd terwijl de laatste zonnestralen aangaven dat de herfst nu toch echt bijna was afgelopen. De winter begon. Het leek er één als alle anderen, koude wind, veel regen en af en toe een vlokje sneeuw. Maar wat er toen gebeurde, dat kon niemand voorspellen.

Elke nacht sloop de winterkou over het water en langzamerhand veranderde het stroomde vaartje in een dik pak glanzend ijs. Elke ochtend rende ik met bevroren haren richting het water om voorzichtig te voelen of het al dik genoeg was om op te staan. Een paar keer kwam ik teleurgesteld terug lopen naar de caravan met natte tenen, er was nog niet genoeg ijs, maar eind december gebeurde dan toch het onverwachte; het ijs was dik genoeg!

Dolgelukkig pakte ik mijn schaatsen uit het vet, ik bond ze onder en schaatste de hele middag tot mijn voeten niet meer verder konden. Uitgeput maar voldaan kwam ik terug in de koude caravan waar de warme chocomel al klaar stond. De televisie stond aan en al krakend hoorde ik door al het geruis heen de legendarische woorden die ik nimmer meer zal vergeten; IT GIET OAN!

Het was zover, ik had lang genoeg gewacht en ik had zelf ervaren hoe koud het echt was geworden die winter toen wij in een caravan woonden. Honderden schaatsen klapperden over het ijs terwijl mijn handen en voeten bibberden van de koude rillingen. Wat een winter, wat een kou en wat een Elfstedentocht!

 

 

 

I DO WORK AT AN OFFICE NOW

januari 30, 2012

 

Op mijn eerste werkdag keek ik verbaasd naar alle bureaus die waren ingericht als of het Oma’s woonkamer was. Allemaal foto’s en blije prentjes van kinderen en vriendjes of mannen hingen boven de bureaus zodat werkende huisvrouwen zich al zuchtend door de dag heen ploeterden. Maar toen ik eindelijk begreep wat 40 uur werken per week inhield kreeg ik ook een stuk meer begrip voor deze zuchtende dames. Ongelofelijk, na 40 uur werken in één week zou je bijna vergeten hoe het thuisfront er ook alweer uitzag. 
40 kostbare uren van je tijd gewoon naast je collega’s die per stom toeval door je baas zijn gekozen en die per stom toeval naast jou zijn neer gezet. 40 uur doe je dingen die je liever niet zou willen doen en 40 uur lang loop je te denken aan wat je allemaal zou kunnen doen als je geen 40 uur zou moeten werken! Hoe frustrerend is dat?!

Uiteindelijk heb ik mij overgegeven aan het zuchtende vrouwen syndroom, puur om maar niet te vergeten hoe mijn thuisfront er ook alweer uitzag.

HELP… I DO WORK AT AN OFFICE…